obrazy

ona ucieka przed
deszczem zmartwiona
stanem swojej duszy

potrzebuje, by ją oswoił

ona krzyczy nocami
ich imiona opętana
złem, które pielęgnowała

potrzebuje szeptu bezpieczeństwa

ona prezentuje całość
rozpadając się
na ostro zakończone fałsze

potrzebuje akceptacji
w sprawie drewnianych
ram na zdjęcia
z przeszłości

powiesiła trzy
codziennie podziwia ostatnie
żałując, że nie
wykorzystała innego

powaga na mostach
zaczęła ją nudzić

3 kwietnia 2017

poznałam ją

poznałam ją
nad rzeką wiele lat temu
skrywała siebie pod płaszczem
niezdarności
zaakceptowana, bez zarzutów

dziś nie poznaję jej
na nowo
czasem nienawidzę,
rzadziej darzę sympatią

staję się piaskiem
w jej oku, nożem
na gardle, paznokciem
wbitym w nadgarstek

zło wypływa ze mnie
absurd, ironia, nieheroiczny

dramat rozpoczęty
niepotrzebnie
nad rzeką wiele lat temu

utopiona we łzach
dzisiaj przez nią
choć wolałabym wtedy
nad rzeką wiele lat temu
poznawszy siebie

1 kwietnia 2017r.

licząc panikę

wydeptana stopami
ludzi bez nadziei
ścieżka do piekła

próbujący żyć bez miłości
rozpadają się
na związki
frazeologiczne

pasterze czarnych owiec
przepasani prześmiewczo
przedramię pełne blizn
w domyśle

opada liść
zwiastun klęski
antonimiczne

motyle zdobiące nadgarstki
odfrunęły bez odliczania

czas skończył się już
wtedy
gdy dostrzegłam, że mogę
liczyć tylko
panikę
ludzi wokół

24 marca 2017

cel

przełamuję. horyzonty
niewyobrażeń
odcinam łańcuchy
przetraceń

ale wciąż nie żyję

zakreślam rany
wierzeń
odpycham elementy
niekompletnej układanki

zawierzona losom wiatru
                nie łapię tchu

dziś jutrem niespełnionych
obietnic

złe emocje
rządzą
     od zawsze

przerażona
życiem bez celu
celuję w siebie
           martwym śmiechem

15 stycznia 2017

stworzenie

oni nadają ci kształty
obdarowali pasmem cierpień
ulepili.

bądź wdzięczny. codziennie

oni wepchnęli ci w usta -
przemilczenie
wykreowali. na cień

doceniaj. z każdym stąpnięciem

układaj puzzle -
nieistnienia
wytyczony szlak pragnienia
nie doczekasz

zbudowali, podcięli
nie uciekniesz. bez nadziei

stworzyli - zniszczyli
odbuduj

siłą niebycia jest wiara

tylko jak uwierzyć, skoro trwanie nie istnieje?


6.2.17

wczoraj

notatki myśli

zapomnę

nic razy dwa

usunąć

nie być

wspomnieniami wybrukowane teraz

daj mi oddech

utrata. nie

stabilność

nie potrafię

marność

brak emocji, prawdziwa ja

łzy ukryte pod maską

trzecią dzisiaj

którekolwiek

definicja nie znalazła miejsca

uciekając przed jutrem

ląduję wczoraj

Nieistnienie.

Nie szukaj.
Nie rozumiem.
Nie obiecuj.
Nie kreuj.
Nie rozkazuj.
Nie mów.
Nie słuchaj.
Nie trzymaj.
Nie patrz.
Nie witaj.
Niecierpliwość.
Nie kocham.
Nie będę.
Nie ufaj.
Nie pozwól mi na to.


trudności dzień 3 526