Najważniejsza z walk.

Czasem nie mam ochoty oddychać.

Nie chcę tego życia.

Wsłuchując się w melodię najsmutniejszej melodii, jaką znam, 
myślę o sensie.

A jeśli takowy nie ma miejsca?

Żyję, by uczyć się walki.

Nie zawsze wychodzę z niej jako zwycięzca.

Upadam.

Ale nadal zostaję, by pokazać sobie, że umiem.

Zagryzam wargi w grymasie niemożności, ale nie mogę pokazać 
swojej słabości.

Nie chcę.

Cierpienie nie mija.

Ono przyzwyczaja nas do swojej obecności, jak ból.

Sto jeden.

Wytrwała.

Walcząca o każdy oddech.

Każda chwila łapana z wyjątkową delikatnością.

Szczęście jest tuż obok.

Odwróć się i dostrzeż, że nie jesteś sam.

Kilka imion i jeden cel.

Mój uśmiech.

Kąciki ust zarysowane nad osią ust.

Spełnienie.

I te sto jeden dni jako potwierdzenie.

Miasto duchów.

Odcinając się od przeszłości chcemy znaleźć antidotum na lęk.
Hafefobiczne podejście do życia.
Strach przed ludźmi, fobia społeczna.
I nienazwany lęk przed odrzuceniem.
Utraciłam kontrolę nad własnym sercem.
Teraz to miasto duchów.
Czas przyzwyczaja nas do bólu.
Siedząc w ciemnym pokoju nie masz motywacji żyć.
Przed ludźmi udajesz szczęście.
Widzisz jedynie swoją śmierć.
I nic nie da się z tym zrobić.
Czekam na ulgę.
Mam nadzieję, że nadejdzie ona szybciej niż mogłabym się 

jej spodziewać.

Tańcząca z demonami.

Płonę.

Słone krople podtrzymują ogień.

Spalam się w każdej chwili coraz to mocniej.
Demony w mojej głowie krzyczą niemiłosiernie.
Chcę nie być, chcę za pstryknięciem palcem zniknąć.
Wiesz, jak to jest stracić najcenniejsze, co masz?
Lubisz łapać łzy?
Przyglądając się sobie w lustrze zaciskam usta w wąską kreskę.
Nienawidząca siebie.
Niemożność zabija.
Zazdrość niszczy.
Dla siebie już umarłam.